Mengingati Ayahanda Saya, Tun Razak

Oleh NAZIR RAZAK



KENANGAN LALU...Nazir bersama-sama ayahandanya Tun Razak pada majlis sambutan Hari Raya Aidilfitri.

HARI ini, tiga puluh lapan tahun yang lalu, pada tanggal 14 Januari 1976, Tun Abdul Razak Hussein meninggal dunia di London disebabkan komplikasi daripada lukemia.

Malaysia kehilangan seorang Perdana Menteri.

Saya kehilangan seorang ayah. Malaysia ketika itu berusia sembilan-belas tahun. Saya, sembilan tahun.

Hari-hari berikutnya kami berada dalam kesedihan, seakan-akan diselimuti kabur sementara seluruh Malaysia ‘meratap’ akan pemergiannya. Saya dan keempat-empat abang saya segera menghulurkan sokongan kepada ibu kami, Sambil menerima ucapan takziah dari seluruh pelusuk tanah air.

Ini membuat kami merasa bahawa bukan kami sekeluarga sahaja yang terjejas ekoran daripada tragedi pemergian beliau.

Saya perlu akui, pada usia saya yang terlalu muda ketika itu, saya kadang kala merasakan bahawa beliau terlalu mengutamakan urusan negara dan meninggalkan sedikit sahaja kenangan untuk kami sekeluarga.

Walaubagaimanapun, saya tidak pernah sekali pun berasa ragu akan sikap dedikasi beliau dan tidak mementingkan diri dalam memikul tanggungjawab dan perhatian terhadap negara kita yang sedang baru membangun. Ia tetap tersemat di hati ini.

Saya tidak berkesempatan untuk ‘mengenal’ beliau. Tetapi, kesan mendalam yang terpahat dalam diri ini adalah nilai-nilai yang beliau sampaikan dan integriti diri yang beliau tekankan yang mengatasi segala-galanya.

Ya, ini juga termasuklah ke atas keluarganya.

Saya teringat kepada satu peristiwa di mana kami adik-beradik telah meminta beliau membina sebuah kolam renang di kawasan rumah kami, di Seri Taman, iaitu kediaman rasmi Perdana Menteri.

Oleh kerana beliau adalah seorang peguam yang terlatih, beliau telah mengarahkan kami supaya membentangkan kes bagi permintaan ini dan bersedia dengan hujah-hujah yang lojik dan rasional.

Kami benar-benar fikirkan bahawa kami telah mengutarakan cadangan yang bernas dengan hujah-hujah yang mantap, sehinggalah kami terlihat air mukanya yang semakin berubah dan diiringi dengan tenungan yang tajam.

Ayahanda saya memberitahu dengan jelas bahawa walaupun Seri Taman adalah kediaman rasmi kami tetapi ia sebenarnya hak negara; bermakna, hak rakyat.

Apa sahaja yang dibelanjakan untuk rumah itu adalah daripada tabung negara dan beliau tidak akan membenarkan negara menampung perbelanjaan bagi sesuatu yang tidak penting seperti kolam renang.

“Apa akan rakyat fikir nanti?” tengking beliau.

Ketika usia saya semakin meningkat, saya berusaha untuk mencari maklumat daripada mereka yang mengenali beliau, termasuk mereka yang pernah bekerja dengannya di dalam kerajaan, ahli politik, mereka yang memperjuangkan kemerdekaan dan lain-lain termasuklah dari kalangan teman-teman beliau.

Ini adalah satu-satunya cara untuk saya mengenalinya. Dalam hampir kesemua perbualan saya, saya dapati, perkara yang paling ketara dan terkesan sekali ialah nilai-nilai yang dipegang teguh oleh beliau.

Sebagai pemegang amanah kepada tabung negara, sikap berhemat beliau dalam berbelanja adalah legenda.

“Kamu mesti bertanggungjawab terhadap setiap sen yang dibelanjakan, jika tidak beliau akan meminta penjelasan yang terperinci,” kata seorang bekas menteri kepada saya.

Sebenarnya saya memang sudah sedia maklum akan perkara ini. Bukan hanya kerana episod kolam renang itu sahaja, malah daripada peristiwa- peristiwa lain.

Abang-abang saya sering bercakap tentang pengalaman mengiringi beliau ke Switzerland dalam satu lawatan rasmi - iaitu peluang yang jarang-jarang sekali mereka perolehi.

Saya diberitahu bahawa beliau memastikan segala kos penginapan ditanggungnya sendiri dan oleh kerana beliau seorang yang amat prihatin tentang pembiayaan yang dikeluarkan oleh negara, beliau menempatkan rombongannya di penginapan yang lebih murah daripada yang telah dirancang dan selama abang-abang saya berada di sana mereka hanya makan di restoran yang paling murah yang berdekatan dengan hotel.

Dan kemudian pada Oktober 1975, iaitu ketika perjalanan terakhir beliau ke Eropah untuk rawatan perubatan.

Mungkin beliau telah merasakan bahawa perjalanan itu adalah yang terakhir tetapi oleh kerana beliau ingin berjimat cermat, beliau tidak membenarkan ibu saya untuk mengiringinya, mungkin juga kerana beliau mahukan supaya ibu mempunyai simpanan yang cukup dan berada di dalam kemampuan bagi meneruskan kehidupan apabila ketiadaan beliau kelak.

Ibu bagaimanapun dapat bersama beliau beberapa minggu kemudiannya atas desakan kabinet yang mengeluarkan kebenaran untuk menggunakan wang negara bagi keperluan perjalanan ke sana.

Satu lagi sifat istimewa yang dikaitkan dengan perwatakannya ialah integriti beliau. Beliau sentiasa berpandukan kepada prinsip yang sekarang mungkin dilihat sebagai kolot atau gaya lama dalam melaksanakan tanggungjawab, iaitu penjawat awam adalah terlebih dahulu merupakan ‘hamba’ kepada rakyat yang mana kepercayaan tersebut tidak seharusnya dikhianati.

Juga beliau sentiasa dikaitkan dengan stamina yang kuat.

Ramai yang terperanjat apabila mengetahui yang beliau menghidap penyakit luekemia. Ini kerana semasa memegang jawatan, beliau sentiasa aktif; memberi perhatian terhadap urusan rasmi, meneliti semua dasar terperinci dan tentu sekali lawatan mengejut yang sering beliau lakukan ke seluruh kawasan di dalam negara.

Lawatan-lawatan ini mengeratkan lagi perhubungan beliau dengan rakyat dan membantu beliau secara peribadi untuk memahami apa yang berlaku di bawah.

Tentu sekali orang terlupa akan dedikasi yang ditunjukkan beliau ke atas pembangungan kawasan luar bandar.

Dari mula lagi Tun Razak sentiasa berpegang kepada prinsip “Rakyat Diutamakan”, satu peggangan yang beliau pertahankan, dari dulu lagi sebelum konsep ini menjadi sebutan ramai.

Tetapi, yang paling dipersetujui oleh mereka yang mengenalinya ialah komitmen Tun Razak kepada keharmonian dan penyatuan negara – ke arah membina sebuah negara yang memberi peluang dan tempat kepada setiap seorang rakyat di bumi Malaysia ini.

Visi ini diserapkan di dalam dua inisiatif yang beliau terajui semasa tragedi 13 Mei – penggubalan Rukunegara pada 1970 dan Dasar Ekonomi Baru (DEB) pada tahun 1971.

Rukunegara berperanan untuk menyatukan rakyat dengan pelbagai latarbelakang dan budaya menerusi sebuah negara yang sekular.

DEB pula adalah dasar yang menegakkan perpaduan negara melalui percubaan secara besar-besaran di dalam pembangunan sosio-ekonomi dengan serampang dua mata iaitu menghapuskan kemiskinan tanpa mengira bangsa dan membangunkan semula ekonomi dengan tujuan untuk menghapuskan sebarang kaitan ekonomi dengan sesuatu kaum.

Pendebatan mengenai DEB masih berterusan.

Saya sendiri secara terbuka telah menyatakan bahawa terdapat kesilapan di dalam perlaksanaanya.

Pelaksanaan sistem kuota yang ditetapkan yang membuka laluan mudah yang menguntungkan segelintir pihak sahaja telah melahirkan jurang kelas dan status yang besar di kalangan kaum itu sendiri dan mencetuskan rasa tidak puas hati di kalangan masyarakat di luar kaum itu sendiri.

Tentu sekali ini mengakibatkan ketegangan di antara kaum. Kedua-dua keadaan ini hanya melemahkan, malah menidakkan matlamat rangkuman DEB yang dicetuskan oleh Tun Razak, iaitu sebenarnya untuk mengukuhkan perpaduan negara.

Di manakah silapnya? Ada yang berpendapat bahawa kesilapan itu adalah hasil daripada langkah-langkah afirmatif itu sendiri.

Bagi saya ia disebabkan perlaksanaan yang terlalu tertumpu kepada pendekatan taktikal sedangkan sepatutnya tumpuan dan komitmen harus diarahkan kepada matlamat yang strategik. DEB tentu sekali telah membantu membanteras kemiskinan dan mengurangkan ketidakseimbangan ekonomi apabila terbentuknya kelas pertengahan untuk kaum Melayu.

Walaubagaimanapun, boleh dikatakan pada keseluruhannya DEB terbukti berjaya mengurangkan konflik antara kaum selepas tragedi 13 Mei.

Bertuah juga kerana nasib Malaysia tidak seperti Sri Lanka, di mana pergolakkan dan perbalahan berterusan berdekad lamanya di antara pendatang Tamil dan kaum asal Sinhalese.

Pencapaian DEB bukanlah kecil tetapi matlamat DEB masih belum lagi tercapai kerana DEB sebenarnya adalah untuk mengukuhkan perpaduan negara.

Hakikatnya, ada tanda-tanda sekarang ini yang menunjukkan ketegangan di antara kaum semakin menjurus ke arah titik yang membimbangkan.

Apa yang boleh dilakukan? Ada pepatah Melayu yang berbunyi, “Sesat di Hujung Jalan, Balik ke Pangkal Jalan,” yang bermaksud “apabila kita tersesat, pulanglah ke tempat asal.”

Dan pada hemat saya, perkataan ‘asal’ di sini bererti, ‘nilai-nilai’, ‘kesungguhan’, ‘visi’ dan ‘pendekatan inklusif’; yakni sifat-sifat yang terkandung di dalam diri Tun Razak.

Saya telah pun menyebut tadi tentang komen-komen mengenai integriti diri beliau, komitmennya terhadap perkhidmatan awam dan visinya ke arah sebuah masyarakat Malaysia yang progresif, makmur dan bersatu padu.

Izinkan saya mengakhiri dengan menekankan dua lagi kemuncak legasi beliau.

Pertama, Tun Razak adalah seorang demokrat yang sejati. Selepas dua tahun mengepalai Majlis Gerakan Negara (Mageran), ekoran insiden 13 Mei 1969, beliau telah membubarkan jawatankuasanya dan mengembalikan peraturan demokratik.

Walaupun beliau memegang kuasa sebagai Ketua Mageran, tetapi pandangan dan nilai-nilai yang diterapkan adalah berasaskan peraturan demokratik dan bukan pemerintahan diktator atau ‘kuku besi’.

Cara beliau membuat keputusan membuktikannya: beliau akan mendengar pendapat dari semua yang terlibat dan berunding secara berhemat sebelum mengambil sebarang keputusan muktamad.

Beliau tidak pernah mengenepikan pandangan dari mereka yang mungkin bercanggah pendapat dengannya, malah beliau mengalu-alukan kepelbagaian pendapat supaya peluang membuat pilihan yang paling tepat terlaksana.

Yang kedua, sementara beliau berlaku komited untuk membantu kehidupan bumiputra agar menjadi lebih baik dan tidak berulangnya lagi tragedi “13 Mei”, beliau beranggappan bahawa ini adalah tanggungjawab negara dan bukan dilakukan kerana sesebuah bangsa.

Ini, bagi saya, menunjukkan kesungguhan beliau kerana beliau melibatkan tokoh-tokoh yang terbaik dan pintar dalam mengusahakan perkara ini, tidak mengira bangsa atau keturunan. Buatlah semakan dengan mereka yang bertugas sewaktu pentadbiran beliau.

Kesemua mereka adalah rakyat Malaysia, bersatu padu di dalam keazaman untuk membina semula sebuah negara, membersihkan ‘debu-debu’ selepas tragedi 13 Mei.

Itulah legasi Tun Razak untuk Malaysia. Sewajarnya kita memberi penghormatan kepada legasi ini dengan kembali ke “Pangkal Jalan.”

sumber :

MSTAR 

Malaysia mundur kerana Melayu?

Musli Oli

 January 11, 2014

Dalam  buku “The Malay Dilemma”, Tun Dr Mahathir Mohamad menulis, jika kaum Cina dibiarkan bersendirian berniaga dan mengurus ekonomi negara mereka akan menjadikan Malaysia sebuah negara  maju.

Tetapi apakah Melayu hanya jadi pemerhati, kekal miskin tetapi berbangga kerana negara maju di bawah orang-orang Cina?

Atau Melayu meminta sebahagian daripada saham kekayaan negara walaupun  akan melambatkan kemajuan negara? Inilah dilema Melayu.

Imbas kembali, British perlu pekerja untuk membangunkan ekonomi dan perniagaanya di Malaya. British tidak mahu menganggu budaya dan agama orang Melayu kerana adalah dasar British, lalu membawa macsuk orang-orang Cina untuk bekerja dilombong bijeh, pekerja dan berniaga. Kaum India juga dibawa masuk sebagai  pekerja ladang dan buruh kasar.

Jika tidak berlaku krisis ekonomi dunia pada tahun 1930an,  yang menjadi punca British menghentikan pengambilan pekerja imigran,  besar kemungkinan jumlah Cina dan India mengatasi jumlah orang Melayu hari ini

Sedikit jumlah orang Melayu bekerja dengan British, terdiri dari kalangan anak-anak raja dan golongan bangsawan Melayu sebagai pembantu kepada pegawai-pegawai British atau sebagai kerani di pejabat.

Majoriti orang Melayu  selesa dengan sektor tradisional menjadi petani dan nelayan.

Setelah Malaya merdeka dan bangsa Melayu mengambil alih tugas British sebagai pentadbir, bidang ekonomi dan perniagaan seperti perusahaan makanan, pembinaan, perlombongan, getah, pemborong dan peruncit telah dan terus dikuasai orang-orang Cina yang kebanyakannya  menetap di kawasan bandar, pekan dan pelabuhan.

Di mana silap?

Penganalisis ekonomi berpendapat, dengan jumlah orang Cina yang telah menceburi bidang perniagaan dengan faktor kerajinan dan kegigihan mereka di samping kekayaan sumber asli negara sepatutnya telah menjadi negara termaju dan terkaya di Asia Timur.

Tetapi ia tidak berlaku. Di mana silapnya?

Ramai cendekiawan dan usahawan Cina percaya jika Dasar Ekonomi Baru (DEB) tidak perkenalkan pada tahun 1972,  Malaysia telah maju setanding dengan Singapura dan Korea Selatan. Setidak-tidaknya  status ekonomi negara lebih baik daripada Taiwan,  sebuah negara berteknologi tinggi yang sedang meningkat.

Korea Selatan adalah antara negara termiskin di dunia selepas perang dengan Jepun. Ekonominya bergantung pada pertanian semata-mata.

Korea Selatan  kerap diancam serangan dari Korea Utara. Taiwan cuma sebuah pulau yang dituntut negara China.

Seperti Korea Selatan, selain tiada sumber alam,  Taiwan kerap diancam serangan negara Komunis China yang sehingga hari ini tidak mengiktiraf kewujudannya.

Pada tahun 70an, Singapura, Korea Selatan dan Taiwan lebih miskin dari Malaysia, kerana negara-negara itu tiada sumber asli untuk di ekspot.

Tetapi pada hari ini pendapatan perkapita Korea Selatan empat kali ganda lebih tinggi dari pendapatan perkapita rakyat Malaysia. Manakala pendapatan rakyat Singapura adalah yang kelima tertinggi di dunia. Di
mana silapnya?

Melayu gagalkan DEB

Dr  Mahathir berhujah, DEB gagal kerana Melayu yang gagalkan, bukan kerajaan yang gagal. Bangsa Melayu yang menggagalkan usaha kerajaan untuk membangunkan bangsa Melayu itu sendiri.

Berbilion ringgit dana kerajaan di suntik untuk membesarkan kek ekonomi tetapi dibazirkan tanpa mencapai matlamat DEB.

Melayu kata Dr  Mahathir masih amalkan  budaya turun temurun. Tidak berusaha bersungguh-sungguh.  Terus mengharap kerajaan memberi  tongkat. Tanpa tongkat Melayu tidak mampu bersaing dalam perniagaan dan perusahaan.

Walaupun tidak pernah berkata bangsa Melayu jadi penghalang kepada kemajuan ekonomi negara tetapi Dr Mahathir  pernah keluarkan ayat  “Melayu haprak!”

Dr  Mahathir berhujah DEB gagal kerana orang Melayu. Manakala para cendekiawan dan pengusaha Cina berhujah, Malaysia gagal mencapai taraf negara maju kerana orang Melayu dan pentadbir Melayu  penghalang sebenarnya.

Menurut Prof Ye Lin-Sheng, seorang professor Universiti Singapura,  dalam bukunya “The Chinese Dilemma”, bila DEB dilancarkan, rata-rata pengusaha dan peniaga Cina tidak yakin orang Melayu boleh maju dalam perniagaan.

“Ianya berkenaan dengan budaya dan sikap orang Melayu yang suka “berbelanja sebelum menuai hasil”.

Katanya, fenomena yang berlaku selepas DEB, peniaga Cina bukan sahaja menghadapi tekanan untuk memberi ruang kepada peniaga  Melayu, tetapi juga daripada orang-orang politik yang terlalu berkuasa sehingga membelakangkan peraturan dan undang-undang dalam memberi kelulusan menjalankan perniagaan.

“The rules became less precise because race had entered the picture” (Page 11, The Chinese Dilemma)

Peniaga Cina terpaksa mengorban sebahagian keuntungan yang boleh dilabur untuk membesarkan perusahaan untuk membayar orang-orang politik dalam bentuk komisen, kickbacks dan sebagainya.

Mereka terlalu tamak

Ayat biasa peniaga-peniaga Cina terhadap rakan kongsi Melayu ialah, “Mereka terlalu tamak” tetapi “mereka tidak bersedia untuk membuat kerja”.

Mereka tahu, rakan kongsi Melayu atau peniaga-peniaga Melayu yang diberi saham dalam syarikat mereka bukan peniaga sebenar tetapi sekadar  wakil atau proksi orang-orang politik yang berkuasa memberi lesen perniagaan dan kontrak kepada syarikat.

Dr  Mahathir menulis dalam bukunya, pembangunan dan pertumbuhan ekonomi negara akan perlahan jika Melayu diberi saham dalam perniagaan dan perusahaan ternyata jadi kenyataan.

Sasaran 30% saham bumiputera dalam perniagaan dan perusahaan gagal dicapai. Insiden kemiskinan terus membebani bangsa Melayu dan bumiputera. Akhirnya Melayu gagal dan ekonomi negara juga gagal!

Sungguhpun sudah 40 tahun DEB berlalu, sikap dan budaya orang Melayu masih tidak berubah. Bangsa Melayu masih  asyik dengan isu-isu yang berkaitan dengan kuasa politik. Isu-isu berkaitan dengan bangsa dan agama.

Matlamat menjadi negara maju tahun 2020 masih samar-samar. Malaysia berdepan dengan pelbagai masalah yang berkaitan dengan soal pengurusan ekonomi.

Kedudukan politik yang tidak stabil berikutan berikutan kehilangan majoriti dua pertiga dalam parlimen, menyukarkan lagi parti  pemerintah membuat dasar-dasar yang boleh mendapat sokongan rakyat.

Persengkitaan kaum dan agama  berlaku secara terang-terang melalui insiden-insiden seperti isu kalimah Allah, rampas Bible dan banyak lagi yang menggambar ketidapuasan hati orang Melayu terhadap kaum Cina yang jelas memberi sokongan kepada parti pembangkang dalam dua pilihan raya umum berturut-turut.

Apakah ada kemungkinannya,  bangsa Melayu mengambil keputusan “berkerat rotan, berpatah arang” dengan kaum Cina. Mengorbankan soal pembangunan ekonomi demi mempertahan politik ketuanan Melayu mereka.

http://www.freemalaysiatoday.com/category/nation/2014/01/11/malaysia-mundur-kerana-melayu/

Pasar tani jual barang lebih murah

BERITA HARIAN 

Mohd Asrun Yatim

ALOR STAR: The are about 150 stalls at Pasar Tani Taman Wira in Mergong here yesterday, but only one of them was the centre of attention.

Customers made a beeline for the stall operated by Mohd Asrun Yatim, who sold his vegetables at almost half the price. The 32-year-old sold chilies at RM6 per kg compared with the price of RM10 per kg. Cucumber was sold at between RM1 and RM1.50 per kg against the RM3 per kg in the market.

Asrun, who had been selling at the market over the past nine years, said he was able to sell his vegetables cheaper because he grew them at his farm in Perik, Kuala Nerang.

Asrun also sourced some of his vegetables from other farms, which had collaborated with the Agriculture and Agro-based Industry Ministry under contract farming.

"I hope this will help in the government's Jimat Belanja Dapur 2014 programme to ease the burden of consumers."

Pasar Tani Taman Wira, which operated on Friday, Sunday and Wednesday every week, was among the 15 agricultural markets in Kedah organised by the Federal Agricultural Marketing Authority (Fama).

Kalsom Hassan, 59, a regular of the pasar tani, hailed the government's effort in establishing the farmers' market. Besides being cheaper, the vegetables were also fresher, she added.

Customers choosing vegetables at the stall operated by Mohd Asrun Yatim at ‘Pasar Tani’ Taman Wira, Mergong, yesterday. He is selling his vegetables at almost half the market price. Pic by Lim Poh Chin

http://www.nst.com.my

Seks punca cerai

Putrajaya: Jabatan Kehakiman Syariah Malaysia (JKSM) merekodkan 581,505 kes perceraian pasangan Islam didaftarkan di Mahkamah Syariah seluruh negara dari 2003 hingga 31 Disember lalu.

Ketua Pengarah/Ketua Hakim Syarie Jabatan Kehakiman Syariah Malaysia (JKSM) Tan Sri Dr Ibrahim Lembut berkata, daripada jumlah itu, 544,804 kes berjaya diselesaikan manakala 36,701 kes lagi masih dalam proses perbicaraan.

Katanya, jenis perceraian pula adalah cerai mengikut Seksyen 47 (lafaz cerai) sebanyak 16,865 kes diikuti cerai fasakh sebanyak 5,528, cerai taklik (2,111), cerai khulu’ atau tebus talak (86) dan pengesahan cerai di luar mahkamah sebanyak 12,111 kes.

“Selain itu, bagi tempoh sama Selangor menjadi negeri yang mencatat permohonan pendaftaran perceraian tertinggi, diikuti Johor, Kelantan dan Wilayah Persekutuan manakala perceraian paling rendah dicatat di Perlis, Melaka dan Sarawak,” katanya.

Ibrahim berkata, berdasarkan kajian, beberapa faktor lain turut mendorong kepada perceraian, termasuk masalah berkaitan agama atau budaya yang mungkin disebabkan pasangan sering meninggalkan kewajipan terhadap agama, berlainan haluan atau kurang pengetahuan dan pendedahan agama.

Selain itu, pasangan bersikap dingin, tiada kepelbagaian dalam seks dan tiada kepuasan seks antara tiga masalah seksual yang mencatat peratusan tertinggi sehingga menyebabkan perceraian dan ia biasanya berlaku dalam kalangan pasangan muda berusia 35 tahun ke bawah.

“Punca lain termasuk suami atau isteri tidak bertanggungjawab kerana mementingkan diri, suami tidak memberi nafkah zahir batin dan keadaan isteri yang sering meminta cerai.

“Ada segelintir isteri sering meminta dicerai apabila berlaku perselisihan faham dan ketika kemarahan menguasai diri serta tercabar dengan permintaan isteri selepas diugut berkali-kali, tidak mustahil lafaz cerai keluar daripada mulut suami,” katanya.

Bagaimanapun, masalah kesihatan bukan perkara utama yang mendorong kepada perceraian, namun ada dalam kalangan pasangan yang kuat merokok, sakit tua, sering sakit, menghidap penyakit HIV atau AIDS dan lumpuh boleh menyumbang kepada perceraian.

Katanya, pasangan tidak jujur, suka mengongkong atau ‘king’ serta ‘queen control’ sering berfoya-foya dan berjudi juga satu lagi sebab berlaku perceraian.

Selain itu, Ibrahim berkata, tempoh rumah tangga yang kerap berdepan kes perceraian adalah antara satu hingga enam tahun, dan tempoh itu dianggap paling mencabar dalam institusi perkahwinan kerana peratusan perceraian banyak berlakui.

Berdasarkan kajian dilakukan, kumpulan umur yang mempunyai peratus perceraian tertinggi adalah di kalangan umur 35 tahun ke bawah. “Statistik JKSM dari 2008 hingga 2013 menunjukkan 7,358 kes perceraian berlaku bagi pasangan yang berkahwin bagi tempoh perkahwinan kurang tiga tahun,” katanya.

HARIAN METRO 

Muhasabah bantu kenal pasti kelemahan diri

Dr Sharifah Hayaati Syed Ismail

Umat Islam wajar menilai amalan untuk kesenangan dunia, akhirat

Muhasabah adalah kata kunci kepada salah satu metod penting pengukuhan pencapaian yang cemerlang dalam segenap aspek kehidupan. Rasulullah SAW mendidik umat Islam menilai dirinya sendiri dan beramal sesuai dengan penilaian itu untuk kesenangan dunia serta akhirat. 

Sabda Rasulullah SAW: “Orang yang bijak itu adalah yang menghisab (menilai) dirinya sendiri serta beramal untuk kehidupan sesudah mati. Sedangkan orang yang lemah adalah yang dirinya mengikuti hawa nafsunya serta berangan-angan terhadap Allah SWT.” (Riwayat Imam al-Tirmizi) 

firman Allah SWT yang bermaksud: “Wahai orang yang beriman! Jauhilah kebanyakan daripada sangkaan, kerana sesungguhnya sebahagian daripada sangkaan itu adalah dosa dan janganlah kamu mencari-cari keaiban orang lain dan janganlah kamu mengumpat akan setengahnya yang lain.” (Surah al-Hujurat, ayat 12)

Saidina Umar bin al-Khattab berkata: “Hisablah (nilailah) diri kamu sebelum kamu dihisabkan dan hitunglah (amal kebaikan) kamu sebelum kamu dihitungkan (di hari akhirat kelak).” 

Bermuhasabah akan membolehkan seseorang itu peka serta menyedari kelemahan dirinya seterusnya bersedia melakukan penambahbaikan. Kesedaran yang terhasil daripada amalan muhasabah adalah anugerah Allah SWT kerana dari padanya seseorang boleh mengorak langkah mengubah nasib diri. 

Firman Allah SWT yang bermaksud: “Sesungguhnya Allah SWT tidak mengubah nasib sesuatu kaum kecuali merekalah yang mengubah nasib mereka sendiri.”

Sebaliknya apa yang amat membimbangkan akibat tiada muhasabah diri ialah seseorang tidak menyedari kelemahan dan kesilapannya menyebabkan ia berterusan dilakukan. Sedangkan pada masa sama, peka pula terhadap kelemahan orang sehingga suka mencari dan mendedahkan kelemahan orang lain. 
Sedangkan larangan ini jelas disebut dalam firman Allah SWT yang bermaksud: “Wahai orang yang beriman! Jauhilah kebanyakan daripada sangkaan, kerana sesungguhnya sebahagian daripada sangkaan itu adalah dosa dan janganlah kamu mencari-cari keaiban orang lain dan janganlah kamu mengumpat akan setengahnya yang lain.” (Surah al-Hujurat, ayat 12)

Bina karektor individu

Muhasabah juga mampu mengenalkan kekuatan dan potensi sendiri. Kesedaran ini amat berguna untuk memacu kejayaan serta membentuk sikap, membina karakter individu atau pekerja dengan nilai murni seperti bersifat terbuka, positif, yakin diri serta bercita-cita tinggi meningkatkan kejayaan.

Sifat diri untuk menjadi pekerja terbaik melalui usaha muhasabah adalah akhlak mulia lagi terpuji. Firman Allah SWT yang bermaksud: “Berbuat baiklah kamu, sesungguhnya Allah SWT menyukai mereka yang berbuat kebaikan.”

Sebagai langkah untuk meningkatkan kejayaan diri serta organisasi, muhasabah dalam pelbagai cara dan sistem perlu dibudayakan. Langkah strategik muhasabah diri boleh dilakukan dengan memikirkan sasaran kerja harian, mingguan dan bulanan meliputi beberapa soalan asas.

Contohnya, apakah tugasan atau kerja yang telah berjaya dilakukan semalam, sejauh manakah ia telah menepati apa yang dirancang. Jika tidak menepati sasaran, mengapa? Adakah kerja dilakukan dengan cara betul dan benar? Bagaimana untuk mengatasi kelemahan serta meningkatkan kualitinya?

Muhasabah terhadap sasaran kerja harian bukan saja dapat mengenalpasti masalah tetapi secara tidak langsung mewujudkan momentum kerajinan kerja. Apabila status pencapaian kerja sentiasa dikemaskini, kekuatan dan kelemahan dikenal pasti, maka semangat kerja akan dapat dibajai.

Bagi organisasi, muhasabah kerja yang telah dilaksanakan melalui pelbagai mekanisme dan sistem pengurusan seperti perbincangan, mesyuarat, taklimat pagi, audit nilai, pengaduan awam, Hari Bertemu Pelanggan, penyediaan laporan kerja perlu dihayati serta dibudayakan.

Tujuan muhasabah kerja keseluruhannya untuk mengelakkan kerugian pada diri, organisasi dan masyarakat sama ada pada nilai usia, tenaga, masa mahupun wang ringgit yang ditegah selaras firman Allah SWT yang bermaksud: “Jangan kamu meletakkan diri kamu pada kehancuran.”

Usaha sentiasa diredai

Selain matlamat keseluruhan, tindakan bermuhasabah ialah untuk mendekatkan diri kepada Allah SWT supaya segala usaha titik peluh dan diri diredai oleh-Nya, selain mengelak diri daripada menjadi muflis kerana pekerjaan dibuat tiada kebenarannya. 

Daripada Abu Hurairah, Rasulullah SAW bersabda: “Tahukah kamu siapakah orang yang muflis itu? Sahabat menjawab: Orang yang muflis di antara kami adalah orang yang tidak memiliki dirham dan tidak memiliki kesenangan. Rasulullah bersabda: Orang yang muflis dari umatku adalah orang yang datang pada hari kiamat dengan solat, puasa dan zakat, namun ia juga datang dengan membawa (dosa) menuduh, mencela, memakan harta orang lain, memukul orang lain. Maka orang itu diberikan pahala kebaikan yang dimiliki. Hingga habis pahala kebaikannya lalu dia pun dicampakkan ke dalam api neraka.” (Riwayat Imam Muslim)

Besarnya hikmah bermuhasabah ini, marilah kita sentiasa melakukannya supaya kerja hari ini lebih baik dari semalam dan sentiasa mendapat rahmat serta keredaan Allah SWT.

BERITA HARIAN 

Tazkirah Dr Ridhuan Tee di Mimbar Pencetus Ummah Akhir 2013